Be Be Serious - One

Επάνω σε πλοίο με είχε βρει εκείνη η μέρα στις αρχές του Σεπτέμβρη του ‘97, όταν ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ μας έδινε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Τόση ήταν η χαρά που εξάπλωσε αυτή η ανάληψη τιμής και ρεσπόνσιμπιτης, που έπαιρνες όρκο ότι οι Μινωικές Γραμμές είχαν ξεμείνει από βαρύ μαζούτ και έκαιγαν παπαρούνες στα δρομολόγιά τους. Και ακολούθησαν προϋπολογισμοί μπαλκόνια, αντιτρομοκρατικά μπαλόνια, στέγαστρα μπουλόνια, δίκυκλα για χύμες, ακίνητα στο χύμα και μια χώρα χειμαδιό. Γουστάραμε όμως, κάτι η διεθνιά, κάτι το brand name, ήταν ένα πανεθνικό καβλάντισμα από τα λίγα. Από την ημέρα που ξέσπασε η όλη ιστορία με την ΕΡΤ, δεν έπαψε να μου ‘ρχεται εκείνη η περίοδος στο νου. Δεν ξέρω ποιος και πώς ξεκίνησε το trend, ωστόσο η ιδέα απόκτησης μιας ραδιοτηλεόρασης στα πρότυπα του BBC εξαπλώθηκε γρηγορότερα από τριχομονάδα ρασταφόρου χίπισσας και έφτασε να διαγγέλλεται από κοτζάμ πρωθυπουργό εν είδει εθνικού οράματος. Είχε προηγηθεί βέβαια το συστηματικό ψηστήρι στα τουίτερ από ορδές παντογνωστών, τους οποίους μπορείτε πια να βρείτε με λίγο ψάξιμο να πανηγυρίζουν για τη δικαίωσή τους, για τα νέα μπαλόνια και τις νέες χύμες που έπονται.
Όχι πως με τσίγκλησαν σε σημείο να διακόψω τη σχεδόν ετήσια χειμερία νάρκη μου...

Μία συν μία;

Γράφει ο Marshall Auerback, οικονομολόγος της Huffington Post:
«Αν η χώρα επέστρεφε στη δραχμή ωστόσο, πιθανότατα θα κατέληγε με ένα σημαντικά αποδυναμωμένο νόμισμα, που εν τέλει θα προσέφερε στη χώρα τα μέσα να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια οικονομία. Με μια πάμφθηνη συναλλαγματική ισοτιμία, η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει η Μέκκα οίκων ευγηρίας, ερευνητικών νοσοκομείων, διευρωπαϊκών κολλεγίων καλών τεχνών και ίσως χαμηλού κόστους αρχικής ανάπτυξης λογισμικών. Ίσως επίσης, η μόνιμη πατρίδα των Ολυμπιακών Αγώνων. Θα μπορούσε να ζήσει μια χαρά με τις συντάξεις των ηλικιωμένων και τα χαρτζιλίκια για τις μπύρες των νέων.

no country

Κονταροπίνελα και μπατανόβουρτσες

«Συνεπώς, το ξέσπασμα της λαϊκής οργής, την ημέρα της 71ης επετείου της 28ης Οκτωβρίου, εναντίον του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που οδήγησε την Ελλάδα στο κατώφλι της υποτέλειας και της εξαθλίωσης και -ταυτόχρονα- τους Έλληνες στην κοινωνική και οικονομική εξόντωση, είναι η καλύτερη απόδοση τιμής στο έπος του ’40» διαβάζω στην Ελευθεροτυπία. Λαϊκή οργή εναντίον του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Οπωσδήποτε. Γιατί όλες τις προηγούμενες 70 φορές το πολιτικό μας σύστημα, αυτό το αμέμπτου ηθικής, αυτό το σφύζων από ωριμότητα, αξιοπρέπεια και επίγνωση του καθήκοντος μεγαλούργημα του ελληνικού κράτους, φούσκωνε της Ελλάδος τα παιδιά με υπερηφάνεια. Όρθωνε το ανάστημά τους με την απαιτούμενη λεβεντιά ώστε να θαυμάζει το φιλοθεάμων κοινό τον αψεγάδιαστο βηματισμό τους κουνώντας σημαιάκια.

Κούτσουρα

Λένε, ότι στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Η εφαρμογή διαφέρει. Στον πρώτο απαιτείται η κοινή συναίνεση για να δικαιολογηθεί ως ορισμός. Στον δεύτερο, η ευελιξία των ορίων τίθεται στη διακριτική ευχέρεια των μετέπειτα νικητών. Έτσι, ενώ κάποιοι Ναζί δικάστηκαν και απαγχονίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες στη Νυρεμβέργη, εκατοντάδες άλλοι κρίθηκαν ικανοί να φέρουν το αξίωμα του Αμερικανού δημόσιου υπαλλήλου και με τη συμβολή της Επιχείρησης Paperclip να πρωτοστατήσουν στην τεχνολογική ανάπτυξη των ΗΠΑ. Ο Βέρνερ Φον Μπράουν για παράδειγμα, ο σχεδιαστής των πυραύλων V-2 που έπλητταν το Λονδίνο και την Αμβέρσα, από παρασημοφορημένος Sturmbannführer κατέληξε να σχεδιάζει τον πύραυλο Saturn V που έστειλε τον Άρμστρονγκ στο φεγγάρι. Ψιλά γράμματα.

Σκιτσοφρένεια στη σιωπή

“Un bon croquis vaut mieux qu’un long discours” είχε πει κάποτε ο Ναπολέοντας - και πόσο δίκιο είχε. Γιατί αν είχε βρει έναν τρόπο να σκιτσογραφήσει τη ρήση του, δεν θα υπήρχε λόγος να μεταφραστεί σε 6 χιλιάδες διαφορετικές γλώσσες για να γίνει παγκοσμίως γνωστή. «Ένα καλό σκίτσο είναι καλύτερο από έναν μακρύ λόγο» θα σκέφτηκε και ο Μάνα Νεγεστάνι το 1998, όταν πρωτοβάλθηκε να εκφράσει με εικόνες όσα τον εμπόδιζε να πει η ανελευθερία λόγου της πατρίδας του. Τα εκπληκτικής σύλληψης σκίτσα από το Ιράν, οι σκέψεις δικές μας.

Η νεκρανάσταση του γαϊδάρου

  Και αφού έδωσε Saab στο Σουηδό, BMW στο Γερμανό και Ferrari στον Ιταλό, ο Χριστός έκανε τον γάιδαρο του Έλληνα γείτονα να ψοφήσει. Ό,τι ακριβώς του ζήτησε. Γιατί αυτός είναι ο Έλληνας και ούτε ο Χριστός τολμά να τον αλλάξει, παρά μόνο όταν είναι προσκεκλημένος σε μπαλ μασκέ και θέλει να ντυθεί φαντάρος. Κακοπροαίρετος και εκδικητικός, φθονερός και μικροπρεπής, ο τα πάντα γνωρίζων και την πλάση γαμών, που ποτέ δεν πεθαίνει μιας και κανείς κερατάς δεν θα προκάμει να τον δει νεκρό: Θα τα έχει τινάξει ο ίδιος μια ώρα αρχύτερα. «Να του ψοφήσει του πούστη» λέει το ανέκδοτο, και πρέπει να είναι το μόνο ανέκδοτο στην ιστορία της χιουμοριστικής που δεν έχει καταφέρει να αποσπάσει ούτε γελαστή εκπνοή. Ούτε καν στα προαύλια των νηπιαγωγείων - τέτοιες είναι οι φολκλορικές του διαστάσεις που συγκαταλέγεται στα προαπαιτούμενα μαζί με αυτά του Τοτού και του Γιωρίκα - όπου τα νήπια γελούν ακόμα και όταν παίζουν κυνηγητό. Γιατί μπορεί το στερημένο από εμπειρίες υποσυνείδητό τους να μην έχει φτάσει ακόμα σε επίπεδο ωρίμανσης να αντιληφθεί ότι το να σε κυνηγούν είναι κακό πράγμα και υπό προϋποθέσεις μπορεί να επιφέρει ξυλοδαρμό, βιασμό ή ακρωτηριασμό, είναι ωστόσο ικανό να κατανοήσει ότι το συγκεκριμένο ανέκδοτο περιγράφει μια στυγνή πραγματικότητα που θα κληθούν να διαιωνίσουν εκτελώντας το πατριωτικό τους καθήκον.

Ψωμί, παιδεία, φα-τσο-μπούκι

Συντηρούσε τη μητέρα του, έναν άρρωστο θείο και τα αδέρφια του. Πλήρωνε το πανεπιστήμιο της μίας του αδερφής. Και ήταν άνεργος. Κάθε του αίτηση για δουλειά είχε πέσει στο κενό, μέχρι και ο στρατός τον είχε απορρίψει. Σε μια περιοχή που μαστίζεται από τη διαφθορά και η ανεργία ανέρχεται στο 30%, τα 3 ευρώ που έβγαζε καθημερινά πουλώντας την πραμάτειά του στους δρόμους, ήταν μια κάποια λύση. Τον είχαν διώξει αρκετές φορές, κάποιες άλλες του είχαν κατασχέσει τα φρούτα και τα λαχανικά - δεν είχε άδεια του έλεγαν και εκείνος δεν είχε χρήματα να τους λαδώσει. Εκείνη τη μέρα όμως το παράκαναν. Μια αστυνομικός τον χαστούκισε, τον έφτυσε, του έφερε τούμπα το καρότσι, τον έριξε κάτω και με τη βοήθεια δύο συναδέλφων της, τον πλάκωσαν στο ξύλο. Είπε θα διαμαρτυρηθεί και κίνησε προς το δημαρχείο. Του έκλεισαν την πόρτα. Απείλησε πως θα αυτοπυρποληθεί. Παρέμεινε κλειστή. Την 17η μέρα του περσινού Δεκέμβρη, ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι περιλούστηκε με βενζίνη έξω από το δημαρχείο της μικρής πόλης Σίντι Μπουζίντ και στις 11:30 το πρωί άναψε ένα σπίρτο. Το σπίρτο που θα έτρεπε σε φυγή έναν δικτάτορα.

Ακόμα λέφτερος

Δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι, είμαι υπόδουλος. Είμαι μία φωνή μέσα στις τόσες που χάνονται, οργισμένες μα ασυνάρτητες, σκεπτόμενες μα ακατεύθυντες, δυνατές μα ελεγχόμενες. Και στο τέλος κουράζομαι και σωπαίνω, ακούω και μειδιώ, δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω, δεν προχωράω πίσω ή μπροστά. Εξακολουθώ όμως να σιχαίνομαι το κλουβί μου. Οι μπάρες του είναι περίπλοκες και ας τις βλέπω ίσιες μέσα στην παραζάλη. Είναι ένα πλέγμα που στήνεται και αναβαθμίζεται συνεχώς, με τόσες συνδέσεις, τόσα γρανάζια - ούτε οι δημιουργοί του δεν το κατανοούν πια. Έχει πάρει τη δική του ζωή και κατευθύνει τη δική μου. Την απλοποιεί για να την καταλαβαίνω. Δουλειά, σπίτι, φίλοι, καμιά ταινία... Το πλέγμα που με περιβάλλει όμως ζει με γεωπολιτικές, μακροοικονομίες, εταιρικές στρατηγικές, ομόλογα, σφαίρες επιρροής, κέντρα αποφάσεων, παράκεντρα ενημέρωσης, ένα κουβάρι όρους, δεν βγάζω άκρη. Δεν λέω, είναι αναπαυτικός ο καναπές στη μέση του κλουβιού. Σίγουρα είναι και αυτός μέρος του μεγάλου παζλ που ο λίγος μου νους αδυνατεί να λύσει. Και αφού δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω, δεν προχωράω πίσω ή μπροστά, τον εκμεταλλεύομαι στο έπακρο.

Τίμημα και Τιμή (σκόρπιες κουβέντες)

“Σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή, κανείς δεν θα με περιμένει. Οι δρόμοι θα `ναι αδειανοί και η πολιτεία μου πιο ξένη” – “Στην Αφρική θα πάω με τους Μασάι που Ελληνικά κανείς τους δε μιλάει, να συμφωνούν την ώρα που θα λέω πως αν θα σε σκοτώσω δεν θα φταίω.”

«Γιατί να περάσω από εκεί (σ.σ.: το Πολυτεχνείο); Για να φτύσω;» (Στ. Παττακός, συνέντευξη) - “Η ανθρώπινη φύση μισεί κάθε τι που υπερέχει.” (Θουκυδίδης)

Ο κλόουν, ο ταχυδακτυλουργός και η πουτάνα

(σε επανάληψη - αφιερωμένο σε κάθε ελληνικό σπίτι, 
μιας και ως συνήθως «κάθε πόρτα και υποψήφιος»)

Ψηφίζω. Και το ψηφοδέλτιο το σταυρώνω μόνος μου, για να σταυρωθώ τουλάχιστον αργότερα κατά συνείδηση και όχι κατά λάθος. Οι πολιτικοί δεν με ενδιαφέρουν. Το βιογραφικό τους απαιτεί να είναι ευχάριστοι, κοινωνικοί και ευέλικτοι. Χαρίσματα που περιμένεις από έναν κλόουν, έναν ταχυδακτυλουργό ή μια πουτάνα. Η σύνθεση του κοινοβουλίου μας βέβαια αντανακλά το πόσο μας αρέσει ο Σεφερλής, ο Γιούρι Γκέλερ και η Τζούλια. Εμένα όμως δεν μου αρέσουν. Όχι ότι δεν κάνουν καλά αστεία, καλά μαγικά και καλές πίπες. Δεν μου αρέσουν ως εκπρόσωποι του έθνους μου, ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων μου, ως κριτές των αποφάσεων που θα καθορίσουν το μέλλον μου. Προτού βέβαια καθίσουν σε έδρανα, ήταν άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα. Πήγαιναν σχολείο, στις καφετέριες, στα μπαρ, με συμμαθητές, φίλους και γνωστούς. Και ήταν και εξαιρετικά δημοφιλείς επειδή έκαναν αστεία, ταχυδακτυλουργικά και πίπες. Είναι ωραίο να έχεις τέτοια άτομα πρόχειρα, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου παρουσιαστεί η ανάγκη να γελάσεις, να εντυπωσιαστείς, να ξεκαυλώσεις.

Η ζωή μετά (την καπνοαπαγόρευση) - Κεφάλαιο 2o

Διαβάστε το πρώτο κεφάλαιο εδώ

 Σκηνή 5η
 

Η Γκρέις μας ήρθε την καλοκαιρινή μεταγραφική σεζόν εξ’ Αμερικής, απ’ όπου την είχε κοπανήσει μαζί με την αδερφή της προς αναζήτηση ενός άλλου κόσμου. Στο Δρόμο βρήκε το νέο πατρικό της, «εδώ μέσα ξαναγεννήθηκα» έλεγε με καμάρι και το υγρό πέπλο που πότιζε τα μάτια της δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Από κάποια διστακτικά μισόλογα που της ξέφευγαν για τα χρόνια της στο Γουισκόνσιν, είχαμε συμπεράνει ότι η σχέση με τους δικούς της δεν ήταν η πιο ζαχαρένια. Στον καμβά του μυαλού μας ο πατέρας της ήταν ζωγραφισμένος με τα δόντια σφιγμένα και ένα ζωνάρι στο χέρι, όσο και αν μας ήταν δύσκολο να φανταστούμε μια κοπέλα σαν την Γκρέις να τις τρώει από οποιονδήποτε. Από μια ομάδα ράγκμπι, ίσως, και αυτό μόνο αν ήταν δεμένη πισθάγκωνα σε ένα δωμάτιο τίγκα στο νευροπαραλυτικό αέριο. Η μορφή της ήταν μια επιβολή στο χώρο, νταρντανοθήλυκο περιωπής, αλλά όχι μόνο γι’ αυτό. Τα ρούχα, τα μαλλιά της, το ίδιο της το δέρμα, πρόδιδαν ότι αποτελούσε από μόνη της έναν ξεχωριστό πλανήτη που είχε παρεισφρήσει σε έναν ετερόκλητο γαλαξία. Οι νόμοι της φύσης ζορίζονταν να την υποτάξουν με τις βαρυντικές τους δυνάμεις ή έστω να τη θέσουν σε μια κάποια τροχιά.

Η ζωή μετά (την καπνοαπαγόρευση) - Κεφάλαιο 1o

«Δύσκολοι καιροί για θεριακλήδες», διαβάζω. «Χαράς Ευαγγέλια για τους μη καπνιστές που επιτέλους θα μπορούν να χαρούν την έξοδό τους σε ένα καθαρό και υγιεινό περιβάλλον χωρίς τσιγάρο», γράφει παρακάτω. Κι εσύ γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο, μη καπνιστή, λίγο χαιρέκακα ίσως. Και σου λέω λοιπόν θυμήσου σε λίγο καιρό αυτό το κείμενο - στο τέλος του οποίου πάλι θα γελάσεις, λίγο χαιρέκακα ίσως. Ποιος θα κάτσει όμως ως το τέλος να δει αν όπως λένε ο τελευταίος γελάει πιο καλά; Έκατσα εγώ για χάρη σου, σ’ έναν πλανήτη λίγο ψυχρότερο και λίγο απόμακρο απ’ τον δικό σου, και είδα αυτή την καπνιστική απαγόρευση με τα ίδια μου τα μάτια. Και σαν καθήκι μοναχό που είμαι, είπα να σου κόψω το γέλιο. Επειδή είναι χαιρέκακο και ασχημαίνει τη μούρη σου. Όπως ασχήμαινε κάποτε και τη δική μου, μιας και βίωσα αυτή την απαγόρευση ως μη καπνιστής. Γεγονός που αν μη τι άλλο αποβαίνει προς όφελος της αντικειμενικότητας αυτού του κειμένου. Μπορώ λοιπόν να σου περιγράψω χωρίς καμία εμπάθεια σκηνές από ένα παρελθόν που ίσως είναι το μέλλον που ξανοίγεται μπροστά σου, του οποίου τις καινοτομίες θα κληθεί να αφομοιώσει όχι μόνο ο κερατάς με το φουγάρο όπως πιστεύεις, αλλά κι εσύ. Ναι, κι εσύ, που δεν φταις σε τίποτα.

Πώς είσαι έτσι;

Είδα αυτό το βίντεο και αναρωτήθηκα...

Το φινιστρίνι μας

Φαντάζομαι την οιμωγή που λογικά ως τώρα θα έχει απλωθεί σαν το παλιό καλό νέφος πάνω από το Ελληνικό FYR και πολύ το σκέφτομαι να μπω στο αεροπλάνο για να ‘ρθω κατά ‘κει το καλοκαίρι. Γιατί ως τότε που θα έχουν μπει στο πετσί μας τα νέα οικονομικά μέτρα, θα έχει πυκνώσει τόσο πολύ που δεν είμαι σίγουρος ότι ο πιλότος θα έχει την εμπειρία να βρει τον διάδρομο προσγείωσης. Στο άλλο πρόσφατο νέφος πανικού που είχε σηκώσει η γρίπη των χοίρων, είχαμε κάνει τόσους κύκλους πάνω από τον προορισμό μας που προλάβαμε και μετρήσαμε πόσα σχολεία, εκκλησίες, περίπτερα και Citroën C3 έχουν τα Σπάτα. Και εκείνη ήταν μια απλή καταχνιά, ούτε τα ίδια τα γουρούνια δεν πρόλαβαν καλά καλά να φταρνιστούν και πέρασε - και ας φέσωσαν το δημόσιο προϋπολογισμό με χιλιάδες αχρησιμοποίητα εμβόλια για τη σύνθετή τους γρίπη που αποδείχτηκε ηπιότερη της απλής. Σκέψου τι κουρνιαχτό έχει να σηκωθεί τώρα που αλλάζει στ’ αλήθεια η καθημερινότητά μας, το μέλλον μας, το προσδόκιμο της ευτυχίας μας.

Ζωή σαν σοκολάτα

Μετά το αναζωογονητικό τέντωμα που ακολουθεί έναν υπέροχο ύπνο και αφού επιδόθηκε σε μια άφθονη διούρηση που κράτησε περί τα δύο λεπτά, η Αθηνά Ρουσέλ Ωνάση φόρεσε τις χνουδωτές ροζ Burberry παντουφλίτσες της και ξεκίνησε τον μακρύ δρόμο για το τραπέζι του πρωινού. «Να ‘χει έρθει άραγε ο Kopi Luwak από την Ινδονησία;» αναρωτιόταν στα 15 λεπτά του ταξιδιού της. «Να θυμίσω στη δούλα να μου ρίξει έξτρα ζάχαρη. Καλά και άγια τα ακριβά μας γούστα, αλλά και μόνο που τον σκέφτομαι μου έρχεται αναγούλα. Τι καλά να ‘χαμε φραπεδούμπα μια στο τόσο». Ένα δάκρυ κύλησε στο χνουδωτό ροζ Burberry μαγουλάκι της στην ανάμνηση της χαμένης της πατρίδας. Και όταν επιτέλους έφτασε στη βεράντα, η μυρωδιά του πιο ακριβού καφέ του κόσμου χτύπησε ανελέητα τα ρουθούνια της, πιο δυνατά και από το χλώριο της πισίνας. Καθόλου ασήμαντη υπόθεση, αν σκεφτείς ότι υπό ευνοϊκές καιρικές συνθήκες μπορούσε κανείς να μυρίσει τα δυόμισι εκατομμύρια λίτρα του χλωριωμένου νερού της πέρα από τα όρια της Barra da Tijuca, της πιο χαϊκλασάτης περιοχής του Ρίο ντε Τζανέιρο. Αλλά αυτός δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε καφές: Ειδική παραγγελία από το νησί Σουλαβέσι του Ινδονησιακού Αρχιπελάγους, όπου κάτι ζωάκια σαν νυφίτσες τρώνε κόκκους καφέ, τους καβουρντίζουν στα έντερά τους και μετά τους χέζουν εμπλουτισμένους, για να έρθει ο Ινδονήσιος να τους πακετάρει για τα πρωινά εδέσματα της ελίτ αυτού του κόσμου. 1000 ευρώ το κιλό, περίπου 40 ευρώ το φλιτζάνι βγάζει ο χρυσοφόρος σφιγκτήρας του τρωκτικού, που καθόλου τυχαία δεν φέρει την επιστημονική ονομασία paradoxurus hermaphroditus. Πιο παραδόξουρους και πιο ερμαφρόδιτους απ’ αυτό δεν γίνεται. Και πιο myrodatus να υποθέσω.

Ένας Αλβανός μετράει τα άστρα

Ένας από τους λόγους που αργά ή γρήγορα η έντυπη δημοσιογραφία θα μας αφήσει χρόνους, είναι και η αδυναμία της να παραθέσει την άμεση αντίδραση των αναγνωστών στην προβαλλόμενη είδηση ή άποψη, το feedback που λένε στο Κεφαλάρι. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ευκολότερα ταυτίζεται ο αραχτός μέσος αναγνώστης του πέρα καφενέ που αιωρείται κάπου μεταξύ εφημερίδας, τσιγάρου, πλακωτού και Πανάθας με τον ομοούσιό του αραχτό στον δώθε καφενέ που αιωρείται κάπου μεταξύ εφημερίδας, μπεγλεριού, κολτσίνας και Θρυλεολέο, παρά με τον καρασπουδαγμένο καραφλούλη γυαλάκια που ρόζιασε τα ακροδάκτυλά του στα πλήκτρα γράφοντας το κείμενο. Ναι μεν τα λέει ωραία ο λόγιος για τις διαβουλεύσεις για το μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ, αλλά ακόμα πιο ωραία τα λέει ο συναγωνιστής του πέρα καφενέ με το σχόλιο «κουφάλες, Γιωργάκη δεν θέλατε, ας τσούξει τώρα η κωλάθρα σας». Η σοφία του κόσμου όλου σε μία πρόταση και ας μην έχει βγάλει την Πάντειο. Και ο Μακρυγιάννης όταν πρωτόπιασε κονδυλοφόρο στα χέρια του νόμισε ότι ήταν αξεσουάρ ακοντισμού της Playmobil για τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά έφτασε σε σημείο να τον αναγνωρίζει ο Σεφέρης ως δάσκαλό του.