Be Be Serious - One

Επάνω σε πλοίο με είχε βρει εκείνη η μέρα στις αρχές του Σεπτέμβρη του ‘97, όταν ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ μας έδινε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Τόση ήταν η χαρά που εξάπλωσε αυτή η ανάληψη τιμής και ρεσπόνσιμπιτης, που έπαιρνες όρκο ότι οι Μινωικές Γραμμές είχαν ξεμείνει από βαρύ μαζούτ και έκαιγαν παπαρούνες στα δρομολόγιά τους. Και ακολούθησαν προϋπολογισμοί μπαλκόνια, αντιτρομοκρατικά μπαλόνια, στέγαστρα μπουλόνια, δίκυκλα για χύμες, ακίνητα στο χύμα και μια χώρα χειμαδιό. Γουστάραμε όμως, κάτι η διεθνιά, κάτι το brand name, ήταν ένα πανεθνικό καβλάντισμα από τα λίγα. Από την ημέρα που ξέσπασε η όλη ιστορία με την ΕΡΤ, δεν έπαψε να μου ‘ρχεται εκείνη η περίοδος στο νου. Δεν ξέρω ποιος και πώς ξεκίνησε το trend, ωστόσο η ιδέα απόκτησης μιας ραδιοτηλεόρασης στα πρότυπα του BBC εξαπλώθηκε γρηγορότερα από τριχομονάδα ρασταφόρου χίπισσας και έφτασε να διαγγέλλεται από κοτζάμ πρωθυπουργό εν είδει εθνικού οράματος. Είχε προηγηθεί βέβαια το συστηματικό ψηστήρι στα τουίτερ από ορδές παντογνωστών, τους οποίους μπορείτε πια να βρείτε με λίγο ψάξιμο να πανηγυρίζουν για τη δικαίωσή τους, για τα νέα μπαλόνια και τις νέες χύμες που έπονται.
Όχι πως με τσίγκλησαν σε σημείο να διακόψω τη σχεδόν ετήσια χειμερία νάρκη μου...

Σ' αυτόν τον καφενέ (στο παλιό ρημάδι)

Σαν σήμερα έφυγε η Μελίνα. Και είστε τυχεροί αχρείοι που έφυγε η Μελίνα, γιατί αν ήταν εδώ τριγύρω θα σας είχε σβήσει. Και είναι κάτι τέτοιες μέρες που σας λυπάμαι περισσότερο, γιατί αν και σας περπάτησε στους δρόμους της, σας κέρασε αγγίγματα, ματιές και λόγια, δεν κρατήσατε στάλα Μελίνα μέσα σας. Ανόητοι περαστικοί, μαριονέτες ενός κακόσχημου εγώ, αρρωστημένου και άγονου που δεν μπόρεσε να μπολιαστεί με λίγη λαμπρότητα. Λίγη Ελλάδα. Όχι, δεν θα σας έβριζε. Δεν θα σας καταριόταν. Ας λέγατε για κάποιο Αιγαίο πως ανήκει στα ψάρια του, για παραχωρήσεις εθνικών κυριαρχιών και θα αρκούσε να σας κοιτάξει. Και θα νιώθατε τόσο μικροί που κάνατε αυτό το καθαρό το βλέμμα να θολώσει, που μέσα του θα αντικατοπτριζόταν ολόκληρο το είναι σας. Γιατί τα μάτια της θα ήταν άδεια από ντροπή. Πώς να επιστρέψεις από τόση ταπείνωση;

Κονταροπίνελα και μπατανόβουρτσες

«Συνεπώς, το ξέσπασμα της λαϊκής οργής, την ημέρα της 71ης επετείου της 28ης Οκτωβρίου, εναντίον του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που οδήγησε την Ελλάδα στο κατώφλι της υποτέλειας και της εξαθλίωσης και -ταυτόχρονα- τους Έλληνες στην κοινωνική και οικονομική εξόντωση, είναι η καλύτερη απόδοση τιμής στο έπος του ’40» διαβάζω στην Ελευθεροτυπία. Λαϊκή οργή εναντίον του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Οπωσδήποτε. Γιατί όλες τις προηγούμενες 70 φορές το πολιτικό μας σύστημα, αυτό το αμέμπτου ηθικής, αυτό το σφύζων από ωριμότητα, αξιοπρέπεια και επίγνωση του καθήκοντος μεγαλούργημα του ελληνικού κράτους, φούσκωνε της Ελλάδος τα παιδιά με υπερηφάνεια. Όρθωνε το ανάστημά τους με την απαιτούμενη λεβεντιά ώστε να θαυμάζει το φιλοθεάμων κοινό τον αψεγάδιαστο βηματισμό τους κουνώντας σημαιάκια.

Κούτσουρα

Λένε, ότι στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Η εφαρμογή διαφέρει. Στον πρώτο απαιτείται η κοινή συναίνεση για να δικαιολογηθεί ως ορισμός. Στον δεύτερο, η ευελιξία των ορίων τίθεται στη διακριτική ευχέρεια των μετέπειτα νικητών. Έτσι, ενώ κάποιοι Ναζί δικάστηκαν και απαγχονίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες στη Νυρεμβέργη, εκατοντάδες άλλοι κρίθηκαν ικανοί να φέρουν το αξίωμα του Αμερικανού δημόσιου υπαλλήλου και με τη συμβολή της Επιχείρησης Paperclip να πρωτοστατήσουν στην τεχνολογική ανάπτυξη των ΗΠΑ. Ο Βέρνερ Φον Μπράουν για παράδειγμα, ο σχεδιαστής των πυραύλων V-2 που έπλητταν το Λονδίνο και την Αμβέρσα, από παρασημοφορημένος Sturmbannführer κατέληξε να σχεδιάζει τον πύραυλο Saturn V που έστειλε τον Άρμστρονγκ στο φεγγάρι. Ψιλά γράμματα.

Η νεκρανάσταση του γαϊδάρου

  Και αφού έδωσε Saab στο Σουηδό, BMW στο Γερμανό και Ferrari στον Ιταλό, ο Χριστός έκανε τον γάιδαρο του Έλληνα γείτονα να ψοφήσει. Ό,τι ακριβώς του ζήτησε. Γιατί αυτός είναι ο Έλληνας και ούτε ο Χριστός τολμά να τον αλλάξει, παρά μόνο όταν είναι προσκεκλημένος σε μπαλ μασκέ και θέλει να ντυθεί φαντάρος. Κακοπροαίρετος και εκδικητικός, φθονερός και μικροπρεπής, ο τα πάντα γνωρίζων και την πλάση γαμών, που ποτέ δεν πεθαίνει μιας και κανείς κερατάς δεν θα προκάμει να τον δει νεκρό: Θα τα έχει τινάξει ο ίδιος μια ώρα αρχύτερα. «Να του ψοφήσει του πούστη» λέει το ανέκδοτο, και πρέπει να είναι το μόνο ανέκδοτο στην ιστορία της χιουμοριστικής που δεν έχει καταφέρει να αποσπάσει ούτε γελαστή εκπνοή. Ούτε καν στα προαύλια των νηπιαγωγείων - τέτοιες είναι οι φολκλορικές του διαστάσεις που συγκαταλέγεται στα προαπαιτούμενα μαζί με αυτά του Τοτού και του Γιωρίκα - όπου τα νήπια γελούν ακόμα και όταν παίζουν κυνηγητό. Γιατί μπορεί το στερημένο από εμπειρίες υποσυνείδητό τους να μην έχει φτάσει ακόμα σε επίπεδο ωρίμανσης να αντιληφθεί ότι το να σε κυνηγούν είναι κακό πράγμα και υπό προϋποθέσεις μπορεί να επιφέρει ξυλοδαρμό, βιασμό ή ακρωτηριασμό, είναι ωστόσο ικανό να κατανοήσει ότι το συγκεκριμένο ανέκδοτο περιγράφει μια στυγνή πραγματικότητα που θα κληθούν να διαιωνίσουν εκτελώντας το πατριωτικό τους καθήκον.

Ψωμί, παιδεία, φα-τσο-μπούκι

Συντηρούσε τη μητέρα του, έναν άρρωστο θείο και τα αδέρφια του. Πλήρωνε το πανεπιστήμιο της μίας του αδερφής. Και ήταν άνεργος. Κάθε του αίτηση για δουλειά είχε πέσει στο κενό, μέχρι και ο στρατός τον είχε απορρίψει. Σε μια περιοχή που μαστίζεται από τη διαφθορά και η ανεργία ανέρχεται στο 30%, τα 3 ευρώ που έβγαζε καθημερινά πουλώντας την πραμάτειά του στους δρόμους, ήταν μια κάποια λύση. Τον είχαν διώξει αρκετές φορές, κάποιες άλλες του είχαν κατασχέσει τα φρούτα και τα λαχανικά - δεν είχε άδεια του έλεγαν και εκείνος δεν είχε χρήματα να τους λαδώσει. Εκείνη τη μέρα όμως το παράκαναν. Μια αστυνομικός τον χαστούκισε, τον έφτυσε, του έφερε τούμπα το καρότσι, τον έριξε κάτω και με τη βοήθεια δύο συναδέλφων της, τον πλάκωσαν στο ξύλο. Είπε θα διαμαρτυρηθεί και κίνησε προς το δημαρχείο. Του έκλεισαν την πόρτα. Απείλησε πως θα αυτοπυρποληθεί. Παρέμεινε κλειστή. Την 17η μέρα του περσινού Δεκέμβρη, ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι περιλούστηκε με βενζίνη έξω από το δημαρχείο της μικρής πόλης Σίντι Μπουζίντ και στις 11:30 το πρωί άναψε ένα σπίρτο. Το σπίρτο που θα έτρεπε σε φυγή έναν δικτάτορα.

Ακόμα λέφτερος

Δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι, είμαι υπόδουλος. Είμαι μία φωνή μέσα στις τόσες που χάνονται, οργισμένες μα ασυνάρτητες, σκεπτόμενες μα ακατεύθυντες, δυνατές μα ελεγχόμενες. Και στο τέλος κουράζομαι και σωπαίνω, ακούω και μειδιώ, δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω, δεν προχωράω πίσω ή μπροστά. Εξακολουθώ όμως να σιχαίνομαι το κλουβί μου. Οι μπάρες του είναι περίπλοκες και ας τις βλέπω ίσιες μέσα στην παραζάλη. Είναι ένα πλέγμα που στήνεται και αναβαθμίζεται συνεχώς, με τόσες συνδέσεις, τόσα γρανάζια - ούτε οι δημιουργοί του δεν το κατανοούν πια. Έχει πάρει τη δική του ζωή και κατευθύνει τη δική μου. Την απλοποιεί για να την καταλαβαίνω. Δουλειά, σπίτι, φίλοι, καμιά ταινία... Το πλέγμα που με περιβάλλει όμως ζει με γεωπολιτικές, μακροοικονομίες, εταιρικές στρατηγικές, ομόλογα, σφαίρες επιρροής, κέντρα αποφάσεων, παράκεντρα ενημέρωσης, ένα κουβάρι όρους, δεν βγάζω άκρη. Δεν λέω, είναι αναπαυτικός ο καναπές στη μέση του κλουβιού. Σίγουρα είναι και αυτός μέρος του μεγάλου παζλ που ο λίγος μου νους αδυνατεί να λύσει. Και αφού δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω, δεν προχωράω πίσω ή μπροστά, τον εκμεταλλεύομαι στο έπακρο.

Blog Wars - Σινεμά το Ελληνικόν

Δύο άσχημα έχουν οι  προεγκρίσεις στα σχόλια των αναγνωστών. Όσο και αν δεν το θέλεις, πάντα καταλήγεις να αυτολογοκρίνεσαι μην τύχει και θίξεις άθελά σου κάποιον συνομιλητή, πόσο μάλλον τον συγγραφέα ενός κειμένου. Ακόμα χειρότερα γίνονται τα πράγματα δε, όταν βλέπεις μια απάντησή σου λογοκρίνεται εξαιτίας μιας παρανόησης - ακόμα και όταν απλά προσπαθείς να υπερασπιστείς με επιχειρήματα και κόσμιο τρόπο τις απόψεις σου ενώ έχεις δεχτεί φραστική επίθεση. Το τελευταίο μου συνέβη στο μπλογκ της αγαπημένης φίλης ephee, το οποίο παρακολουθώ ανελλιπώς μιας και εκτιμώ τόσο το χιούμορ, όσο και τις απόψεις της. Μετά από το συγκεκριμένο περιστατικό είχα αποφασίσει να μην ξαναμπώ στον κόπο να σχολιάσω στο χώρο της προς αποφυγή περαιτέρω παρεξηγήσεων, ωστόσο το τελευταίο της κείμενό με τίτλο «Τα ζόμπι είναι εδώ» με θέμα κάποιες ταινίες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου με τσίγκλησε. Και σκέφτηκα: Υπάρχει κάποιος χώρος που μπορώ να παραθέσω τις απόψεις μου χωρίς το φόβο μήπως χαραμίσω το χρόνο συγγραφής μου; Βλάκα, υπάρχει! Και μάλιστα χωρίς περιορισμό στον αριθμό λέξεων. Για πρώτη και τελευταία φορά, ξεδιπλώνω το σεντονάκι μου σε μορφή απάντησης. I brought it on...

Τίμημα και Τιμή (σκόρπιες κουβέντες)

“Σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή, κανείς δεν θα με περιμένει. Οι δρόμοι θα `ναι αδειανοί και η πολιτεία μου πιο ξένη” – “Στην Αφρική θα πάω με τους Μασάι που Ελληνικά κανείς τους δε μιλάει, να συμφωνούν την ώρα που θα λέω πως αν θα σε σκοτώσω δεν θα φταίω.”

«Γιατί να περάσω από εκεί (σ.σ.: το Πολυτεχνείο); Για να φτύσω;» (Στ. Παττακός, συνέντευξη) - “Η ανθρώπινη φύση μισεί κάθε τι που υπερέχει.” (Θουκυδίδης)

Ο κλόουν, ο ταχυδακτυλουργός και η πουτάνα

(σε επανάληψη - αφιερωμένο σε κάθε ελληνικό σπίτι, 
μιας και ως συνήθως «κάθε πόρτα και υποψήφιος»)

Ψηφίζω. Και το ψηφοδέλτιο το σταυρώνω μόνος μου, για να σταυρωθώ τουλάχιστον αργότερα κατά συνείδηση και όχι κατά λάθος. Οι πολιτικοί δεν με ενδιαφέρουν. Το βιογραφικό τους απαιτεί να είναι ευχάριστοι, κοινωνικοί και ευέλικτοι. Χαρίσματα που περιμένεις από έναν κλόουν, έναν ταχυδακτυλουργό ή μια πουτάνα. Η σύνθεση του κοινοβουλίου μας βέβαια αντανακλά το πόσο μας αρέσει ο Σεφερλής, ο Γιούρι Γκέλερ και η Τζούλια. Εμένα όμως δεν μου αρέσουν. Όχι ότι δεν κάνουν καλά αστεία, καλά μαγικά και καλές πίπες. Δεν μου αρέσουν ως εκπρόσωποι του έθνους μου, ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων μου, ως κριτές των αποφάσεων που θα καθορίσουν το μέλλον μου. Προτού βέβαια καθίσουν σε έδρανα, ήταν άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα. Πήγαιναν σχολείο, στις καφετέριες, στα μπαρ, με συμμαθητές, φίλους και γνωστούς. Και ήταν και εξαιρετικά δημοφιλείς επειδή έκαναν αστεία, ταχυδακτυλουργικά και πίπες. Είναι ωραίο να έχεις τέτοια άτομα πρόχειρα, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου παρουσιαστεί η ανάγκη να γελάσεις, να εντυπωσιαστείς, να ξεκαυλώσεις.

Η ζωή μετά (την καπνοαπαγόρευση) - Κεφάλαιο 2o

Διαβάστε το πρώτο κεφάλαιο εδώ

 Σκηνή 5η
 

Η Γκρέις μας ήρθε την καλοκαιρινή μεταγραφική σεζόν εξ’ Αμερικής, απ’ όπου την είχε κοπανήσει μαζί με την αδερφή της προς αναζήτηση ενός άλλου κόσμου. Στο Δρόμο βρήκε το νέο πατρικό της, «εδώ μέσα ξαναγεννήθηκα» έλεγε με καμάρι και το υγρό πέπλο που πότιζε τα μάτια της δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Από κάποια διστακτικά μισόλογα που της ξέφευγαν για τα χρόνια της στο Γουισκόνσιν, είχαμε συμπεράνει ότι η σχέση με τους δικούς της δεν ήταν η πιο ζαχαρένια. Στον καμβά του μυαλού μας ο πατέρας της ήταν ζωγραφισμένος με τα δόντια σφιγμένα και ένα ζωνάρι στο χέρι, όσο και αν μας ήταν δύσκολο να φανταστούμε μια κοπέλα σαν την Γκρέις να τις τρώει από οποιονδήποτε. Από μια ομάδα ράγκμπι, ίσως, και αυτό μόνο αν ήταν δεμένη πισθάγκωνα σε ένα δωμάτιο τίγκα στο νευροπαραλυτικό αέριο. Η μορφή της ήταν μια επιβολή στο χώρο, νταρντανοθήλυκο περιωπής, αλλά όχι μόνο γι’ αυτό. Τα ρούχα, τα μαλλιά της, το ίδιο της το δέρμα, πρόδιδαν ότι αποτελούσε από μόνη της έναν ξεχωριστό πλανήτη που είχε παρεισφρήσει σε έναν ετερόκλητο γαλαξία. Οι νόμοι της φύσης ζορίζονταν να την υποτάξουν με τις βαρυντικές τους δυνάμεις ή έστω να τη θέσουν σε μια κάποια τροχιά.

Η ζωή μετά (την καπνοαπαγόρευση) - Κεφάλαιο 1o

«Δύσκολοι καιροί για θεριακλήδες», διαβάζω. «Χαράς Ευαγγέλια για τους μη καπνιστές που επιτέλους θα μπορούν να χαρούν την έξοδό τους σε ένα καθαρό και υγιεινό περιβάλλον χωρίς τσιγάρο», γράφει παρακάτω. Κι εσύ γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο, μη καπνιστή, λίγο χαιρέκακα ίσως. Και σου λέω λοιπόν θυμήσου σε λίγο καιρό αυτό το κείμενο - στο τέλος του οποίου πάλι θα γελάσεις, λίγο χαιρέκακα ίσως. Ποιος θα κάτσει όμως ως το τέλος να δει αν όπως λένε ο τελευταίος γελάει πιο καλά; Έκατσα εγώ για χάρη σου, σ’ έναν πλανήτη λίγο ψυχρότερο και λίγο απόμακρο απ’ τον δικό σου, και είδα αυτή την καπνιστική απαγόρευση με τα ίδια μου τα μάτια. Και σαν καθήκι μοναχό που είμαι, είπα να σου κόψω το γέλιο. Επειδή είναι χαιρέκακο και ασχημαίνει τη μούρη σου. Όπως ασχήμαινε κάποτε και τη δική μου, μιας και βίωσα αυτή την απαγόρευση ως μη καπνιστής. Γεγονός που αν μη τι άλλο αποβαίνει προς όφελος της αντικειμενικότητας αυτού του κειμένου. Μπορώ λοιπόν να σου περιγράψω χωρίς καμία εμπάθεια σκηνές από ένα παρελθόν που ίσως είναι το μέλλον που ξανοίγεται μπροστά σου, του οποίου τις καινοτομίες θα κληθεί να αφομοιώσει όχι μόνο ο κερατάς με το φουγάρο όπως πιστεύεις, αλλά κι εσύ. Ναι, κι εσύ, που δεν φταις σε τίποτα.

Το φινιστρίνι μας

Φαντάζομαι την οιμωγή που λογικά ως τώρα θα έχει απλωθεί σαν το παλιό καλό νέφος πάνω από το Ελληνικό FYR και πολύ το σκέφτομαι να μπω στο αεροπλάνο για να ‘ρθω κατά ‘κει το καλοκαίρι. Γιατί ως τότε που θα έχουν μπει στο πετσί μας τα νέα οικονομικά μέτρα, θα έχει πυκνώσει τόσο πολύ που δεν είμαι σίγουρος ότι ο πιλότος θα έχει την εμπειρία να βρει τον διάδρομο προσγείωσης. Στο άλλο πρόσφατο νέφος πανικού που είχε σηκώσει η γρίπη των χοίρων, είχαμε κάνει τόσους κύκλους πάνω από τον προορισμό μας που προλάβαμε και μετρήσαμε πόσα σχολεία, εκκλησίες, περίπτερα και Citroën C3 έχουν τα Σπάτα. Και εκείνη ήταν μια απλή καταχνιά, ούτε τα ίδια τα γουρούνια δεν πρόλαβαν καλά καλά να φταρνιστούν και πέρασε - και ας φέσωσαν το δημόσιο προϋπολογισμό με χιλιάδες αχρησιμοποίητα εμβόλια για τη σύνθετή τους γρίπη που αποδείχτηκε ηπιότερη της απλής. Σκέψου τι κουρνιαχτό έχει να σηκωθεί τώρα που αλλάζει στ’ αλήθεια η καθημερινότητά μας, το μέλλον μας, το προσδόκιμο της ευτυχίας μας.

Ένας Αλβανός μετράει τα άστρα

Ένας από τους λόγους που αργά ή γρήγορα η έντυπη δημοσιογραφία θα μας αφήσει χρόνους, είναι και η αδυναμία της να παραθέσει την άμεση αντίδραση των αναγνωστών στην προβαλλόμενη είδηση ή άποψη, το feedback που λένε στο Κεφαλάρι. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ευκολότερα ταυτίζεται ο αραχτός μέσος αναγνώστης του πέρα καφενέ που αιωρείται κάπου μεταξύ εφημερίδας, τσιγάρου, πλακωτού και Πανάθας με τον ομοούσιό του αραχτό στον δώθε καφενέ που αιωρείται κάπου μεταξύ εφημερίδας, μπεγλεριού, κολτσίνας και Θρυλεολέο, παρά με τον καρασπουδαγμένο καραφλούλη γυαλάκια που ρόζιασε τα ακροδάκτυλά του στα πλήκτρα γράφοντας το κείμενο. Ναι μεν τα λέει ωραία ο λόγιος για τις διαβουλεύσεις για το μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ, αλλά ακόμα πιο ωραία τα λέει ο συναγωνιστής του πέρα καφενέ με το σχόλιο «κουφάλες, Γιωργάκη δεν θέλατε, ας τσούξει τώρα η κωλάθρα σας». Η σοφία του κόσμου όλου σε μία πρόταση και ας μην έχει βγάλει την Πάντειο. Και ο Μακρυγιάννης όταν πρωτόπιασε κονδυλοφόρο στα χέρια του νόμισε ότι ήταν αξεσουάρ ακοντισμού της Playmobil για τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά έφτασε σε σημείο να τον αναγνωρίζει ο Σεφέρης ως δάσκαλό του.

Τα πασχαλινά μας εύθυμα

Έχουμε ένα κόλλημα με τις παραδόσεις μας. Και καλά κάνουμε. Είναι βαθιά ριζωμένες στην ψυχοσύνθεση του λαού και εκφράζουν πλήρως την ιδιοσυγκρασία μας ως έθνος. Οι θερμόαιμες και ψυχοπονιάρικες παρορμήσεις μας πάντα θα έχουν αντίκτυπο στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις μεγάλες μας χαρές και τις μεγάλες μας θλίψεις. Πάρτε για παράδειγμα τις μέρες τούτες. Ποιος άλλος λαός ταυτίζεται τόσο πολύ με το θείο δράμα όσο εμείς; Κανείς. Είμαστε δέκα και βάλε εκατομμύρια μετενσαρκώσεις του Αμνού του Θεού, γιατί βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι οι θυσίες μας θα πιάσουν τόπο στη μεταθανάτια ζωή. Έτσι δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Κάτι ξυπόλητοι λατινοαμερικάνοι που αυτομαστιγώνονται και σταυρώνονται στο όνομα της Πίστης τους, είναι τυροπασαλείμματα Philadelphia μπροστά μας. Γιατί για μας δεν είναι απλά θέμα παράδοσης, είναι ζήτημα ευλάβειας να ακολουθούμε κάθε χρόνο την αλληλουχία αυτοθυσίας και αυταπάρνησης που μας δίδαξαν οι πατεράδες μας. Και επειδή βαριέμαι, και επειδή όταν βαριέμαι τρώω, και επειδή σήμερα μου απαγόρευσαν να φάω οτιδήποτε της προκοπής, και επειδή αν δεν το απολαμβάνεις δεν περνά και η ώρα, είπα να σας κάνω μια σύνοψη:

Η εκδίκηση της Ισπανικής Γρίπης και ο Άη Ορεχούδο ο Πεφωτισμένος

Μάζεψε βαλίτσες Μπλόγκι! Ξέθαψε τις βερμούδες Φίντο Ντίντο και τα Κοπερτόνε σου (Κοπερτόνε θα τα προφέρεις εκεί που πάμε) και οπωσδήποτε τις βιντεοκασέτες με την «Αγαπημένη μου Σολεδάδ» που έγραφε η μαμά σου για να αρχίσουμε παρέα μαθήματα Ισπανικών με κάτι ευχάριστο αλλά και λυπηρό και διδακτικό συνάμα. Θα σου πω εγώ που τις έχεις καταχωνιάσει - μαζί με τις κασέτες από το ΙΤΑ8 που προγραμμάτιζες κάποτε το βίντεο να κάνει αξημέρωτες υπερωρίες, μπας και πετύχεις καμιά τσοντούλα στο τρίωρο 01:00-04:00 και είναι τίγκα στη Τζίνα Βαρώνη και τους μασαζοκορσέδες. Το ξέρεις ότι μας άφησε χρόνους πρόσφατα ο Λεωνίδας ε; Μεγάλος καναλάρχης ο τιμημένος, κόνιδα μπροστά του ο ΔΟΛ, μια γενιά μόνος του τη μοσχοανάθρεψε. Και ας χιόνιζε πολύ - στην οθόνη.

sms στην Αφροδίτη

Πού 'σαι, Αφροδίτη; Σου 'χω νέα! Σε μια περίοδο εθνικής κρίσης και οικονομικής αβεβαιότητας, με ένα μέλλον μαζικών απολύσεων, ανέχειας και υπανάπτυξης, ένα ολόκληρο έθνος ασχολείται με ένα τσόλι και επιδίδεται σε ομαδική μαλακία. Γι' αυτό σου λέω, ρίξε άλλο ένα κωλοδάχτυλο προς τα δω και μην κάνεις πως γυρνάς πίσω, γιατί έτσι ξέστηθη που είσαι μπορεί να τραβήξουν και καμιά παχιά και για σένα...

Ο πόλεμος των τόρεντ - συνέχεια...

Kάποιοι μπορεί να αρέσκονται στο να περιμένουν από την προώθηση της δισκογραφικής και τα σκυλογούστα του κάθε σταθμού να τους επιβάλλουν τι θα τους αρέσει με τις χιλιάδες επαναλήψεις, αλλά δεν είναι όλοι έτσι. Είναι και ο λόγος που κάνει πλατινένιο δίσκο κάθε καρυδιάς καρύδι που τυχαίνει να έχει ωραίο μπούστο και δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος με το δικό σου επίπεδο φίλε Μπλόγκι, θεωρεί αποδεκτές τις 20-30 χιλιάδες πωλήσεις όλων αυτών των "έργων" που σφύζουν από κακογουστιά και μετριότητα. Πλατινένιοι...

Γιατί σου τα 'πα τώρα όλα αυτά;

Γιατί οι 9 στους 10 καλλιτέχνες που ακούω έχουν airplay ενός τραγουδιού το χρόνο στην Ελλάδα και αυτό σε πολύ συγκεκριμένες εκπομπές που πρέπει να είσαι μάγος και ξενύχτης για να τις πετύχεις.

Πόρτα και φουσκωτοί στις βιβλιοθήκες

Πολλά ακούμε για τους τορρεντάδες, φίλε Μπλογκ. Το δίχως άλλο, είναι όλοι κλέφτες. Δεν πληρώνουν. Τίποτα. Ούτε καν πνευματική ιδιοκτησία. Είναι ωραίο να ζεις σε μια κοινωνία όπου το πνεύμα έχει τίτλους ιδιοκτησίας. Και πρέπει να αλλάξουν πολλά.

Μέσα σε όλα αυτά, οι βιβλιοθήκες θα έπρεπε να επιβάλλουν είσοδο προς αποπληρωμή πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων. Δεν έχω πατήσει ποτέ σε ελληνική βιβλιοθήκη (είναι και δυσεύρετες) αλλά στην Αγγλία όπου υπάρχει τουλάχιστον μία σε κάθε χωριό, δανείζεσαι δωρεάν σχεδόν όλες τις πρόσφατες κυκλοφορίες. Ίσως αυτός είναι ένας λόγος που μπαίνοντας στο Αγγλικό τρένο θα δεις τους μισούς επιβάτες με ένα βιβλίο στο χέρι, ενώ στην Ελλάδα το 50% κρατάει μια αθλητική φυλλάδα. Να προσθέσω επίσης για χάρη της κουβέντας, ότι στις Αγγλικές βιβλιοθήκες μπορείς εκτός από βιβλία, να δανειστείς δωρεάν και ταινίες και μουσική και τηλεοπτικές σειρές. Δανείστηκα τον πρώτο κύκλο του Breaking Bad γι' αυτή την εβδομάδα (έχω ακούσει τις καλύτερες κριτικές). Α, δεν ξέρω αν σου είπα, δωρεάν, ε; Πέρνα μπας και λέει τίποτα.