17/5/10

The Last In Line

Όταν βλέπω στο πρόγραμμα της τηλεόρασης ότι κάποιο κανάλι θα προβάλλει ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στον Ευφυή Σχεδιασμό και τη φονταμενταλιστική, θρησκόληπτη, αντιδαρβινική Αμερική, τρέχω να σιγουρευτώ ότι δεν έχω πετάξει τα διαφημιστικά από τις πιτσαρίες και ότι έχω μπύρες στο ψυγείο. Τέτοιες προβολές επιβάλλεται να αντιμετωπίζονται σαν μεγάλα τηλεοπτικά γεγονότα, να τιμηθούν με τις παραδόσεις ενός τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου, μιας και οι στιγμές γέλιου που προσφέρουν θα ανάγκαζαν τον Πήτερ Σέλερς να κάνει μεταμόσχευση προσώπου από ντροπή. Εκεί δε που εκσφενδονίζεται η μπύρα από τα ρουθούνια μου από τα χαχανητά, είναι όταν ο λόγος δίνεται στους πιστούς. Εκείνους που λίγο νωρίτερα έτρεμαν εκστασιασμένοι ψέλνοντας κάποιο εδάφιο του Ησαΐα υπό την καθοδήγηση ενός τσαρλατάνου τηλευαγγελιστή. «Ένιωσα το Θεό να μπαίνει μέσα μου, να μου σηκώνει τις τρίχες στο σβέρκο και τα χέρια στον ουρανό, να με αναγκάζει να τραγουδήσω τους ύμνους Του». Και το δάκρυ να τρέχει λες και είδαν την τελευταία σκηνή της Καζαμπλάνκα για πρώτη φορά στη ζωή τους. Ε, λοιπόν απόψε είμαι με το μέρος τους. Αν τους είχα δίπλα μου, θα τους αγκάλιαζα και θα τους έλεγα πόσο τους καταλαβαίνω. Γιατί θυμήθηκα πως την πρώτη φορά που άκουσα το Gates Of Babylon ένιωσα τον Θεό να μπαίνει μέσα μου, να μου σηκώνει τις τρίχες στο σβέρκο και τα χέρια στον ουρανό, να με αναγκάζει να τραγουδήσω τους ύμνους Του.



Και το δάκρυ να τρέχει κορόμηλο με υπόκρουση το Rainbow Eyes και το All the Fools Sailed Away, την καρδιά να τρεμουλιάζει στο άκουσμα του Children of the Sea ή του Sign of the Southern Cross, την αδρεναλίνη να κάνει ορμονικό πραξικόπημα ουρλιάζοντας Die Young! We Rock! Run with the Wolf! Ποια συναισθήματα να πρωτοθυμηθώ όταν ανεβαίνοντας στο Ασημένιο Βουνό, Αγνάντευα τα Άστρα, βλέποντας σ’ αυτά ένα Φως μέσα στο Μαύρο; Και όταν ζωγράφιζα το Πορτρέτο του Εαυτού μου, ποιος Θεός μου θύμιζε ότι είμαι ένα Ουράνιο Τόξο στο Σκοτάδι; Ο ίδιος Θεός που απόψε έσκυψε και με την απαράμιλλη, ζεστή του φωνή μου ψιθύρισε στ’ αυτί: «αρκετά σου διηγήθηκα, καιρός να βρω κι εγώ την Κόλαση και τον Παράδεισό μου». Και πριν προλάβω να του πω ένα τελευταίο ευχαριστώ, είχε ήδη απιθώσει τα σπαθιά του και σαν Σούπερμαν του Ηλιοβασιλέματος εξαφανίστηκε. Ο Ναός του Βασιλιά δεν μπορούσε φαίνεται να περιμένει άλλο τον νοικοκύρη του. Still, I'm Sad.

Long Live Rock 'n' Roll, παιδικέ μου φίλε Ronnie. Και εκεί που πας, φρόντισε να Μη Μιλάς Σε Ξένους.


Ronnie James Dio (10/7/1942 - 16/5/2010)
the Moon is just a Sun at night

Facebook Twitter Twitter

5 σχολια:

TwistedTool είπε...

Όλα τα λόγια είναι λίγα μπροστά σ'αυτό το κακό που βρήκε την οικογένεια μας..

Ronnie μου.. you 'll always be a Mystery..

LONG LIVE THE KING!

ΝΙΚΟΣ είπε...

Δεν υπάρχουν λόγια. Ο Ronnie είναι ένας από τους δυο τρεις λόγους που ακούω σήμερα μουσική. Η φωνή αυτή οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στον πατέρα του, που τον πίεζε να μάθει τρομπέτα, καλλιεργώντας την τεχνική που αργότερα θα τον βοηθήσει στις αναπνοές του. Το περασμένο καλοκαίρι ένα παιδικό μου όνειρο έγινε πραγματικότητα αφού τον είδα να μου τραγουδάει ζωντανά. Απευθυνόταν σε μένα μόνον. Κανένας άλλος δεν υπήρχε στο χώρο. Λίγο ο Toni πεταγόταν πού και πού αλλά σεβόταν την ιδιωτικότητα της στιγμής και ήταν διακριτικός. Χτες βράδυ έγινε πραγματικότητα ένας παιδικός μου εφιάλτης αλλά έτσι έιναι η ζωή.

One day in the Year of the Fox, when the bell began to ring, it meant the time had come for the one to go to the temple of the king...
Καλό ταξίδι Ronnie

popodini είπε...

Kαλό ταξίδι σύντροφε των εφηβικών μου χρόνων... πάντα μου κρατούσες και θα μου κρατάς την πιο καλή παρέα..... καλό ταξίδι και καλή αντάμωση!!!!!!!!!!!!
You died too young for me .... :(

ann4 είπε...

Δεν υπάρχουν λέξεις για όλο αυτό... Δεν υπάρχει χρόνος. Είμαι 13 χρονών στη Μύρινα και ταξιδεύω από ένα παράθυρο.

ILIAS είπε...

Αν το ποδόσφαιρο έχει για Θεό τον Maradona, στη μουσική είχαμε τον δικό μας...
Dream Evil, Don't Talk To Strangers, Double Monday, Gypsy, Holy Diver, Stargazer, Gates Of Babylon, Heaven and Hell, Last in Line, Holy Diver, The Temple of The king, Rainbow In The Dark, Voodoo, The Mob Rules...
Τί να πρωτοδιαλέξεις? Πήγα να γράψω κάτι ανάλογο, αλλά με κάλυψες 100%.
Θα αρκεστώ να ακούσω τα τραγούδια του Θεού.
Τυχεροί όσοι προλάβαμε και τον είδαμε πέρυσι στην Αθήνα. Φαινόταν όλη η ταλαιπωρία πάνω του, άλλα όταν άρχισε να τραγουδάει για σχεδόν 2 ώρες τα ξέχασε όλα. Και τα έδωσε όλα...
Όπως κάνουν οι Θεοί...

ΜΙΛΑΡΕΣΥ

Δεν έχεις λογαριασμό; Επίλεξε "όνομα/διεύθυνση URL"
και άσε το δεύτερο πεδίο κενό. Μπορείς και ως ανώνυμος.